राज्यका संयन्त्रहरू कहिलेकाहीँ यति निरीह देखिन्छन् कि अपराधीलाई अपराधभन्दा पनि त्यसलाई ‘कलात्मक’ बनाउने समय मिल्छ। सुदूरपश्चिम विश्वविद्यालयका डिनले प्रयोग गर्ने सरकारी स्कारपियो धनगढीबाट दिनदहाडै लुटियो। त्यसपछि गाडी गायब मात्र भएन, उसको अनुहार नै फेरियो। र, करिब दस महिनापछि प्रहरीले त्यसलाई नयाँ रूप दिइएको अवस्थामा पार्यो।
यो घटनाले एउटा गम्भीर प्रश्न उठाएको छ-हामीकहाँ अपराधीहरू यति निडर किन छन्? किनभने उनीहरूलाई थाहा छ, राज्यको गति उनीहरूको योजनाभन्दा सुस्त छ।
प्रहरीका अनुसार आन्दोलनको अव्यवस्थित अवस्थाको फाइदा उठाएर गाडी लुटियो। आन्दोलनको नाममा कानुनलाई बन्धक बनाउने प्रवृत्ति नयाँ होइन। तर अझ लाजमर्दो पक्ष के हो भने, सरकारी सम्पत्ति गायब भएपछि त्यसको रूप परिवर्तन गर्न, लुकाउन र महिनौँसम्म सुरक्षित राख्न सकिने वातावरण कसरी बन्यो? यो केवल एउटा स्कारपियोको कथा होइन, राज्यको निगरानी प्रणालीको पनि ऐना हो।
गाडी फेला पर्यो, एउटा व्यक्ति पक्राउ परे, अनुसन्धान जारी छ। तर नागरिकले खोजिरहेको उत्तर यति मात्रै होइन। यदि एउटा सरकारी गाडीलाई चिनिनै नसकिने गरी रूपान्तरण गर्न सकिन्छ भने, अपराधीहरूको सञ्जाल कति बलियो छ? र उनीहरूलाई संरक्षण गर्ने मौन शक्ति को हो?
विडम्बना त के छ भने, यहाँ अपराधभन्दा ठूलो प्रतिभा अपराध लुकाउने सीपमा देखिन्छ। नम्बर फेर, रंग फेर, स्वरूप फेर-सायद यही सोचिएको थियो, "गाडी बदलियो भने इतिहास पनि बदलिन्छ।"
तर इतिहास रंग पोतेर मेटिँदैन। सरकारी सम्पत्ति लुट्ने, त्यसलाई लुकाउने र कानुनलाई चुनौती दिने जोसुकै भए पनि कानुनको कठघरामा उभिनैपर्छ। अन्यथा, भोलि फेरि कुनै आन्दोलनको भीडमा अर्को सरकारी गाडी होइन, राज्यकै विश्वसनीयता लुटिनेछ।
स्कारपियोको अनुहार फेरियो होला, तर यो घटनाले हाम्रो सुरक्षा प्रणालीको अनुहार पनि उदाङ्गो बनाइदिएको छ।
